Το Υπουργείο Πολιτισμού, τελικά, δε μας έκανε τη χάρη. Τη χάρη να μας γλιτώσει από τον κόπο και τα έξοδα, δηλαδή, αφού κατά τ’ άλλα καμία άλλη χάρη δε ζητήσαμε, παρά μόνο ό,τι κανονικά και με το νόμο δικαιούμαστε.

Μου φαίνεται και κάπως αστείο να γράφω σήμερα για το δικαίωμα στην εργασία. Σήμερα που, δεδομένης της νέας εποχής πραγμάτων στην Ελλάδα, όλα τα αυτονόητα και τα κεκετημένα στην εργασία αμφισβητούνται.

Τί έχει άλλωστε να χάσει το Δημόσιο; Σου λέει θρασύτατα: Έχεις το πορτοφόλι, έχεις το στομάχι να τα βάλεις μαζί μου; Ε, τότε.. κόπιασε!

Τέλη αυτού του μήνα ορίστηκε, λοιπόν, το δικαστήριο για την υπόθεσή μας.

Εμείς θέλαμε να εργαστούμε, να συμπληρώσουμε όλες τις ώρες που είχε προκηρύξει το Υπουργείο Πολιτισμού για τις θέσεις εργασίας στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και για τις οποίες καταθέσαμε τα χαρτιά μας και τελικά προσληφθήκαμε. Μας απέλυσαν σε 40 μέρες για να προσλάβουν άλλα άτομα, που τα επέλεξαν με τα ίδια ακριβώς κριτήρια, μόνο που αυτά θα τα απασχολήσουν για 8 μήνες.

Όχι, δεν έχουμε ούτε το πορτοφόλι ούτε το στομάχι για να μπλέκουμε σε δικαστικές περιπέτειες με το Δημόσιο. Έχουμε όμως αξιοπρέπεια και μιαν απέραντη αγανάκτηση που δε σηκώνει άλλη απαξίωση! Και πίστη έχουμε πως τελικά θα δικαιωθούμε και θα αποζημιωθούμε, έστω και σε κάποιο βαθμό και παρά το όποιο κόστος,

αφού υπάρχουν ακόμα πράγματα που απλά δεν έχουνε τιμή!

Advertisements